Hoeveel overeenkomsten onze honden met ons hebben, is het afgelopen weekend weer flink duidelijk geworden.

Ik vind het moeilijk om een balans te vinden, eigenlijk in alles wat mij bezig houd, dus ook de balans tussen mij en de honden was (is soms)ver te zoeken.
Net als bij vele anderen hondenliefhebbers zijn zij een deel van ons gezin. Soms geloof ik wel dat wij hierin door kunnen draven, gelukkig weet ik wel dat ik niet de enige ben. Alleen heeft het bezoek van Arvid van The Doglounge mij hierover wel aan het denken gezet, want hoe voelen onze viervoetige vrienden zich hieronder.
Maken wij ze wel gelukkig door voortdurend tegen ze te praten, aan ze te zitten en ze hun gang maar te laten gaan. Op de hyves van Arvid The Dog Lounge staat ook een blog over dit onderwerp. En na het lezen hiervan en een bezoek van Arvid ben ik ervan overtuigd dat ons gedrag niet altijd ten goede van onze viervoetige vrienden komt. Sterker nog ik ben bang dat wij vaak onbewust een deel van hun problemen zijn.
Ik ben nog maar net begonnen, en ik heb nog een lange weg te gaan, maar het begin is gemaakt en wanneer ik met Simon loop, geen emotie toon en duidelijk de leiding heb kan ik zelfs al achter een hond lopen zonder dat meneer aan de riem loopt te sjorren.
En ons nieuwsgierig aagje bleef vanochtend keurig op haar plek zitten zodat ik een fotootje kon maken (3 dagen geleden kwam ze er niet eens in de buurt).
Enkele weken geleden zat ik flink in de rats over Deezy, wat zij ook ondernam, eenmaal buiten was er geen land meer met haar te bezeilen. Na van alles geprobeerd te hebben en (te) veel gelezen te hebben heb ik contact opgenomen met Arvid (jazeker, Arvid van de Doglounge). Deze begreep al snel dat ik er helemaal doorheen zat en probeerde op zo'n kort mogelijke termijn ons een bezoekje te brengen voor een sessie. En gisteren was het zover.

Bij binnenkomst wilde Simon Arvid meteen attenderen op het feit dat hij in dit huis de baas is, maar hier was Arvid echter niet van onder de indruk, dus werd hij gelijk op zijn nummer gezet. Na ons bestudeerd te hebben vertelde Arvid dat Simon een echt mannetje is en dit soms even wil laten weten. Na een lekkere warme kop thee, waarbij het nodige over de honden verteld werd, was het tijd om naar buiten te gaan.
Na een stukje met Deezy gelopen te hebben werd het Arvid al snel duidelijk, Deezy is niet angstig, maar gewoon heel erg nieuwsgierig. Mede hierdoor probeert ze zoveel mogelijk indrukken op te nemen en ontgaat haar dus bijna niets. Tja en als je dan voortdurend andere dingen ziet kan je weleens schrikken, dus moet je veel snuffelen om overal aan te wennen. En natuurlijk moet je vaak naar buiten om zoveel mogelijk te blijven zien. Zo zie je maar weer dat je moet blijven socialiseren, want een pup is kennelijk nooit uitgeleerd.

Al met al was een leerzame ochtend, waarin weer eens duidelijk gemaakt werd hoezeer honden op hun baasjes lijken.

Simon is net als ik, zwijgzaam, niet actief, slaapt heel graag en heeft graag de boel onder controle.
En Deezy? Die is gewoon net als ik erg nieuwsgierig, super leergierig, lief en praat veels teveel.

Dus als je een probleem met de hond hebt en je wilt ook wat meer over jezelf te weten komen moet je beslist een afspraak met Arvid van The Dog Lounge maken.